Κάποτε έβλεπα τον κόσμο από ψηλά. Πέταγα με τα καινούργια μου φτερά κι ατένιζα περήφανος τον ήλιο. Έπαιζα με τα σύννεφα και χανόμουν μεσα στα απαλά λευκά τους χρώματα. Κυνηγούσα το ουράνιο τόξο ψάχνοντας να βρω το τέλος, την αρχή του. Αναζητούσα την πηγή του για να βουτήξω μεσα της και να λουστώ με τα πολύχρωμα νερά της, να αποκτήσω κατι από την λάμψη του, να μείνω για παντα εκεί ψηλά να χαίρομαι το ελαφρύ αεράκι να μου χαϊδεύει το πρόσωπο. Μα όλα τα όνειρα εχουν ένα τέλος. Με ζήλεψαν τα αστέρια κι ο άνεμος, με χτύπησε ο Έρωτας κι ένα του βέλος τρύπησε μεμιάς και τα δυο μου φτερά. Έπεσα στροβιλίζοντας και μισοζαλισμένος. Βρέθηκα να περπατώ ανάμεσα σε ανθρώπους με σκυμμένα κεφάλια και θολό βλέμμα. Δεν πειράζει έλεγα, τώρα δεν είμαι μόνος μου, δεν πετάω ψηλά ελεύθερος αλλα έχω μια αγκαλιά να με κρατά τα βράδια. Έχω κι εγώ κάποια να της κρατάω το χέρι, να νιώθουμε μαζι την άμμο στα γυμνά μας πόδια και την δροσιά της θάλασσας τα καλοκαίρια. Κοίταζα τα σύννεφα, τον ήλιο από χαμηλά και όμως δεν με πείραζε, έβλεπα τα πουλιά να με καλούν να παίξουμε εκεί ψηλά κι έλεγα όχι, τώρα εδώ θα μείνω, μαζι της για παντα. Ήρθε όμως η ώρα που όλα χάθηκαν, τα πήρε μαζι της κι έφυγε μια μέρα κι εγώ απέμεινα μόνος μου να την κοιτάζω να χάνετε, να σβήνει η μορφή της στο βάθος του ορίζοντα. Κοίταξα πάλι εκεί ψηλά. Δεν πειράζει,σκεφτηκα, θα ξαναπάω στα σύννεφα, θα παίξω πάλι με τα αστέρια, θα νιώσω το αεράκι να μου ψιθυρίζει τα μυστικά του ήλιου και τις ζαβολιές του φεγγαριού. Έκανα να πετάξω μα έμεινα στο χώμα. Ο χρόνος πέρασε και γω δεν γιάτρεψα τα φτερά μου. Τα άνοιξα και είδα τις τρύπες τους. Έτρεξα εδώ, έτρεξα εκεί να βρω, να μάθω να ρωτήσω πώς να τις κλείσω. Κανείς δεν ήξερε να μου πει. Όλοι με κοίταζαν με λύπη. -Τώρα είναι αργά, μου έλεγαν, τώρα ο καιρός πέρασε και η τρύπες μεγάλωσαν, σκλήρυνε η σάρκα γύρω τους και δεν θα θρέψουν ξανά. Τρόμαξα πολύ κι έφυγα. Ανέβηκα σε βουνό ψηλό και κοίταξα από ψηλά τον κόσμο, ήταν όμορφα μα ψεύτικα. Δεν πετούσα, εμένα ψηλά μα ακίνητος. Ήρθε ο άνεμος, τον ρώτησα. -Τώρα είναι αργά μου είπε κι αυτός. Φώναξα στα πουλιά για να μου πούνε, παντα η ίδια απάντηση. -Είναι αργά. Έζησα τον εφιάλτη, είδα το τέλος κι έφυγα ξανά. Πήγα στο δάσος μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα και χώθηκα σε μια συστάδα δέντρων. Τα χρόνια πέρναγαν κι εγώ δεν σταμάτησα στιγμή να ανοίγω τα φτερά μου, δεν σταμάτησα ποτέ να προσπαθώ να πετάξω. Κάποια στιγμή τα κούνησα, τα κοίταξα ετσι μεγάλα αλλα αδύναμα, με τρύπες και λύγισα. Όχι εγώ θα πετάξω έλεγα και φώναζα σε όλους. Ποτέ δεν είναι αργά αρκεί να το θέλεις. Βρήκα ένα γερο να με κοιτά απορημένος. -Θέλεις να πετάξεις; με ρώτησε. -Ναι του είπα, με όλη την δύναμη της ψυχής μου. Αλλα πως; -Τι πως; Άνοιξε τα φτερά σου και πέταξε. -Μα εχουν τρύπες, πληγές παλιές που δεν ξέρω πώς να τις γιατρέψω πια. Άργησα και ο χρόνος πέρασε. Με κοίταξε στα μάτια και μου είπε: -Δεν φταίνε οι τρύπες γιε μου. Ξέχασες πώς να πετάς. -Μα δες τες, του είπα. Είναι μεγάλες. Με πέτυχαν τα βέλη του έρωτα και έπεσα στην γη. -Αχ παιδί μου, λαθος έκανες. Ο σωστός έρωτας δεν σε προσγειώνει, αντίθετα σου δίνει φτερά, σε βοηθάει να πετάξεις. Δεν σε κατεβάζει στην γη. -Εκεί ψηλά που πέταγα ήμουν μόνος μου, δεν είδα άλλον γύρω μου. Δεν υπήρχε καμία για να της δώσω την αγάπη μου. Κοίταξα κάτω και είδα μια νεράιδα. Ήταν όμορφη στα μάτια μου, με κάλεσε κοντά της να παίξουμε στην λίμνη της, αλλα εκεί περίμενε ο φτερωτός ο κυνηγός που έστησε το δόκανο στην λίμνη. Δεν τον είδα. -Κοίταξες κάτω, είπε ο σοφός γέροντας, γι αυτό. Συμβιβάστηκες. Δεν κοίταξες πιο πάνω. Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να πας, θα πας εκεί που κοιτάς. Αυτό μάθε το. Άντε τώρα είναι ώρα να φύγεις, πέτα λοιπόν και πρόσεχε. Τον άκουσα, τον πίστεψα και άνοιξα πάλι τα φτερά μου. Τα κούνησα και είδα το έδαφος να απομακρύνετε. Πετάω και πάλι, σκέφτηκα. Πέρασα μεσα από τα σύννεφα, είδα ένα αλήτη σπουργιτάκο να με κοιτά σαστισμένος αλλα χαρούμενος. -Πετάει ξανά, τιτίβισε και ο αντίλαλος της φωνής του γέμισε τον αέρα. Κοίταξα πάλι προς τα κάτω αλλα θυμήθηκα τα λόγια του γέρου. Άφησα τις αχτίδες του ήλιου να με ζεστάνουν, άκουσα το αεράκι να μου ψιθυρίζει τις απιστίες της σελήνης, ξάπλωσα στα μαλακά σύννεφα κι ένοιωσα χαρούμενος. Κάθε φορά που το βλέμμα μου έπεφτε προς τα κάτω άκουγα στ αυτιά μου την φωνή του γέρου. -ΠΡΟΣΕΧΕ, ΑΝ ΔΕΝ ΚΟΙΤΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΠΑΣ, ΘΑ ΠΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΚΟΙΤΑΣ. Ελευθερία είναι να πετάς ψηλά...

Όσο μπόρεσα έφερα αντίσταση

σ' αυτό το ποτάμι

όταν είχε νερό πολύ , να μη με πάρει ,

φαντάστηκα νερό,

στα ξεροπόταμα

και παρασύρθηκα

όχι , δεν είμαι λυπημένη

Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

Κική Δημουλά

Κέρδος ζητάς. αν είναι κέρδος τα δεινά

είναι καλό , λίγο καιρό στις πίκρες να σκοντάφτεις.

Αντιγόνη Σοφοκλέους

14-06-10

Δευτέρα πρωί. Έπλυνα τη μούρη μου κ ντύθηκα. Το κρεββάτι είχε γίνει χάλια γιατί από τη ζέστη στριφογύριζα σαν σβούρα. Ο διπλανός μου ροχάλιζε συνέχεια και με ξύπνησε αρκετές φορές μέσα στη νύχτα. Αλλά οκ. Κοιμήθηκα σχεδόν ένα 8ωρο. Αρκετά. Κατηφόρισα το δρομάκι. Πέρασα την μπάρα και μπήκα στην περιοχή του γκαζόν. Πήγα αμέσως για κατούρημα. Προτιμώ να κατουράω εδώ. Είναι πιο καθαρά. Πήρα το κλειδί και άνοιξα. Έριξα ένα γερό ξεσκόνισμα και ύστερα άνοιξα τους υπολογιστές. Και τώρα κάθομαι και γράφω. Ήδη χτες και προχτές διάβασα 2 βιβλία. Η ώρα δεν περνάει με τίποτα. Που να πω για τη μέρα; Ατελείωτη. Ευτυχώς είναι Δευτέρα. Μετράω ήδη 4 μέρες εδώ. 4 γαμημένες ανιαρές μέρες. Κάθομαι απλά. Πόσο χρήσιμος νιώθω: Ας μην το σχολιάσω ούτε αυτό. Έτσι μου ρχεται να τα βροντήξω όλα και να φύγω. Εύκολο είναι. '' Κύριε είμαι οροθετικός!!'' Σούπερ! Σε μισή μέρα το πολύ είσαι σπίτι σου και μακριά από κάθε μαλάκα και κάθε μαλακία.Κάνω όμως υπομονή. Δεν τολμώ; Δεν ξέρω..Απλά έρχομαι εδώ και αναμένω. Είμαι στους 9 εξάλλου.Ας το πάρω το γαμημένο το απολυτήριο και βλέπουμε. Θα το κάνω κωλόχαρτο ή χαρτί να τυλίγω σουβλάκια... ποτέ δεν ξέρεις. Συνεχίζω λοιπόν την μαλακισμένη μου ανία. θα ξεκινήσω καινούριο βιβλίο. Δεν έχω και άλλη λύση. Ξεκινάω λοιπόν.

τετάρτη πρωί.

τετάρτη κιόλας.. μου έκανε καλό που μιλήσαμε bearako. μπορώ να πω ότι είμαι κλύτερα στην καθημερινή ζωή αλλά αυτό το γαμημένο μου κεφάλι πάει να σπάσει. Άπό τις σκέψεις.. δεν γίνεται να συνεχίζω έτσι δε μπορώ.. δεν αντέχω.. πρέπει κάτι να γίνει.
Κάτι να αλλάξει.. κάτι ν α συμβεί. Εξακολουθώ λοιπόν να περπατώ , να μιλώ , να ονειρεύομαι μαζί με τις σκέψεις μου.. ελπίζω κάτι κάποια στιγμή να τις σταματήσει. Δε ξέρω αν πρέπει. δεν ξέρω αν θα γίνει ποτέ.. έιμαι λίγο απαισιόδοξος μπορώ να πω.. απλα δεν ξέρω .. μέσα μου όμως εξακολουθώ νομίζω να ελπίζω... νομίζω.

κική δημουλά

Ο πληθυντικός αριθμός
Ο έρωτας,όνομα ουσιαστικόν,πολύ ουσιαστικόν,ενικού αριθμού,γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,γένους ανυπεράσπιστου.Πληθυντικός αριθμόςοι ανυπεράσπιστοι έρωτες.
Ο φόβος,όνομα ουσιαστικόν,στην αρχή ενικός αριθμόςκαι μετά πληθυντικός:οι φόβοι.Οι φόβοιγια όλα από δω και πέρα.
Η μνήμη,κύριο ονομάτων θλίψεων,ενικού αριθμού,μόνον ενικού αριθμούκαι άκλιτη.Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.Η νύχτα,όνομα ουσιαστικόν,γένους θηλυκού,ενικός αριθμός.Πληθυντικός αριθμόςοι νύχτες.Οι νύχτες από δω και πέρα.
Οι λυπημένες φράσεις
Με ημέρα αρχίζει ή εβδομάδα,με ημέρα τελειώνει,Κι η Κυριακή, κόμπος σφιχτόςνα μη λυθούν οι εβδομάδες.Έρχεται πάντ’ από το ίδιο Σαββατόβραδοκαι φέρνει λίγο ύπνο παραπάνω το πρωίκαι το θεό, όσο τον δίνουν οι ορθρινές καμπάνες.Λίγο να σταθείς στ’ ανοιχτά παράθυρακαι να κοντοσταθείς σ’ αυτά πού δε συμβαίνουν,περνάει η ώρα.Δημοτικά τραγούδια άπ’ τα παράθυραποια γυναί - ποια γυναί - ποια γυναίκα θα σε πάρει,σιγά σιγά η Κυριακή μεσουρανεί σαν τρομαγμένη απορία.
Στις γειτονιέςπερνάνε γύφτισσες να πω το ριζικό σου,ποια γυναί - ποια γυναί - ποια γυναίκα θα σε πάρει,δημοτικά τραγούδια απ’ τα παράθυρα, ριζικά.Πιο πέρα κάποιο ντέφι, εν’ αρκουδάκιδείξε πώς βάζουν πούδρα τα κορίτσιαστον καθρέφτη, πώς γδύνεται η Μονρόε…
Μη γελάς. Βρέθηκε κάποτε νεκρή η Μονρόε.Με πράγματα πού δεν αντέχουν μη γελάς.Αχ, οι λυπημένες φράσεις, οι λυπημένες λέξεις,πώς μοιάζουν στους τυφλούς οργανοπαίχτες στους δρόμους τους εμπορικούς, τιςΚυριακές.
Να είχαμε μιαν άνοιξη.Μη γελάς.Με πράγματα που δεν υπάρχουν μη γελάς.“Ας λένε τα πουλιά κι οι μυρωδιές στα πλάγιαπως είναι Απρίλης.Το λένε τα πουλιά κι οι έρωτες των άλλων.Εμένα μ’ εξαπατούνε οι θεοίκάθε που αλλάζει ο καιρός,κάθε που δεν αλλάζει.Μη γελάς.Έαρ δε γίνεταιμε ρίμεςήλιοι - Απρίλιοι,ήλιοι - Απρίλιοι,ομοιοκατάληκτες στιγμές,χρόνος χρωμάτων,στρέμματα φωτός,χαμομηλιών ανυπομονησία να μυρίσουν.Δημοτικά τραγούδια άπ’ τα παράθυραποια γυναί - ποια γυναί - ποια γυναίκα θα σε πάρει,και όλα τ’ άλλα τρόποιγια να πεθαίνουνε ανώδυνα τα ημερολόγια.
Την Κυριακή τραβάει σε μάκρος των τραγουδιών η αγωνίαποια γυναί - ποια γυναί -Αχ, οι λυπημένες φράσεις, οι λυπημένες λέξεις,στους δρόμους τους εμπορικούς,τις Κυριακές τις ανοιξιάτικες.

καλό μήνα

δυστυχώς κάτι τέτοιες ώρες ανακαλύπτω πόσο μόνος είμαι. δυστυχώς κάνω ένα post που ξεκινάει με 'δυστυχώς'. είναι όλα αυτά που λέω κ δεν ακούς. όλα αυτά που είπα κ δεν άκουσες. όλα αυτά που δεν λέω. όλα. είναι. είναι φορές που χαίρομαι κ λέω καλά είμαι εδώ. είναι κ φορές που θέλω να χωθώ-χαθώ στα έγκατα της γης.
Αλλες φορές γουστάρω να βγω κ μόλις σε δώ να φτύσω στην φεύτικη σου μάσκα , να σου πετάξω όλα τα σκατά στην μούρη, να σε γδύσω απο το άθλιο περιτύλιγμα σου κ να το πουλήσω στους ρωσοπόντιους. 10 ευρώ. καλή ποιότητα.. για πούλημα.
από την άλλη σκέφτομαι πόσο άσκοπο είναι αυτό. κ πως είναι το δικό μου περιτύλιγμα της δικιάς μου μαλακίας... αξίζει να το γδάρω κ να το δώσω κ γω? ή καλύτερα να το θάψω μαζί με τα ρούχα κ τα βιβλία?

τσιμπούκια. πίπες. γλωσσόφιλα. κωλοδάκτυλα. γαμίσι.

σε καλές τιμές.

δώρο μαζί κ το δέρμα προσφορά. αυτό είναι καλά . δεν έχει ιο.

στα χέρια μου.. αυτό μόνο...

η ζωή μου παίρνει ρυθμό। μια τρελό μια αργό μια παύση. δε ξέρω।
τελευταια μουρθε παλι η ερωτικη επιθυμια। θελω να γνωρίσω καποιον।
Ποιος θα είναι όμως αυτος...
Αρχίζω κ οργανώνω στρατηγικές με το μυαλό μου। Γενικά οι φίλοι κ κοινοί γνωστοί δε ξέρουν οτι είμαι οροθετικός। Μόνο η κολλητή μου φίλη που κάναμε μαζί της εξετάσεις। Μου λένε λοιπόν καλά θα ξετρελαίνεις πολλους γκόμενους εσύ ή μα καλά δε στη πέφτουν τέτοιο καυλακι που είσαι? εμ που να ξεραν ε?
Γενικά σκέφτομαι πολύ। Δε ξέρω αν είναι κακό ή καλό । Από την μία λέω μην το πεις σε κανέναν από την άλλη λεω -κατσε ρε συ, ο άλλος έχει δικαίωμα να ξέρει...
Εδω δε ξέρω εγώ καλά καλά... πάντως η ζωή τα φέρνει όλα στα πόδια μας। αυτό είναι σίγουρο । ΚΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΤΑΜΕ Κ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΦΤΥΝΟΥΜΕ πάλι στα πόδια μασ τα φέρνει।
μπαίνω κ γράφω που κ που σε αυτο το μπλογκ । θα δείξει.

Δε θα 'θελα εδώ Θεός να επέμβεικαι ας ξέρω, φως μου, πως τυφλά τον υπακούςΣκυφτός εγώ, γονατιστός, θα του ζητούσανα μην επέμβει στους θολούς σου δισταγμούςΜη σε φέρει, μη σε στείλειμη σ' αγγίξει τόσο δακαι επιτέλους αν σε στείλεινα σε στείλει εδώ ξανάΧέρια μου αδειανά, Χριστέ !άδεια μου αγκαλιά, Χριστέ μου !Χέρια μου αδειανά, Χριστέ !άδεια μου αγκαλιάΑν και για μένα αγγελούδια δεν υπάρχουνμόλις σε ιδώ κοντεύουν να επαληθευτούνΑχ θα τα εσύναζα και θα τα εκλιπαρούσαμε τις φλογίτσες τους στο πλάι σου να σταθούνΝα σου φέγγουν να βαδίζειςεν χάριτι ομορφιάςσαν Χριστός πάνω απ' τη λίμνηκαι σε μένα να γυρνάςΒαμμένος είμαι στην αγάπηέτσι ήσουν πάντοτε κι εσύΠιστεύω σ' ένα μονοπάτιπου θα 'μαστε μαζίΚι έτσι ας καίνε οι λαμπάδεςστα μονοπάτια στα βουνάκι εκείνη πάντα θα επιστρέφεικάθε στιγμή παντοτινά

δεν έχω όρεξη να βγω, να φλερτάρω, να δω κανέναν.
θέλω να είμαι όλη μέρα στο κρεβάτι.
δε θέλω να απαντάω στο τηλέφωνο.
δε θέλω να ξυρίζομαι.
δε θέλω να τρώω.
δε θέλω να σε ξαναδω.
δε θέλω να θες να σε γαμήσω.
δε θέλω να με κερνάς ποτό.
δε θέλω να μου κρατάς το χέρι.
δε θέλω να ακούω ράδιο.
δε θέλω να βλέπω κόσμο.
απλά δε θέλω.

θέλω να αναπνέω.
θέλω να κολυμπάω.
θέλω να περπατάω.
θέλω να μπορώ να κουνάω τα δάκτυλα μου.
θέλω να μπορώ να ανοιγοκλείνω τα βλέφαρα μου.
απλα θέλω.

μια μικρή βόλτα.

γνωριστήκαμε στο chat. Τον Μάιο. μιλούσαμε πολύ καιρό αλλά δεν είχαμε καταφέρει να βρεθούμε. Μιλήσαμε κ στην κάμερα. δεν ήταν πολύ ωραίος από την κάμερα αλλά με γοήτευσε πάρα πολύ. Βρεθήκαμε τον Αύγουστο Μιλήσαμε πολύ για τις ζωές μας. Από κοντά ήταν κούκλος. Αλλά δεν είπα τίποτα γιατί ήταν πρώτη φορά που γνώριζα κάποιον από το chat αφού είχα μάθει οτι είμαι οροθετικός Εκείνος ξετρελάθηκε μαζί μου. Μου έλεγε απίστευτα πράγματα. Ότι με γουστάρει τρελά κ ότι θα έκανε σχέση μαζί μου.Οτι είμαι κούκλος κ ότι είμαι κάυλα.Ηθελε να κοιμόμαστε κάθε βράδυ μαζί. Μετά από δυο εβδομάδες μου είπε οτι θέλει να είναι ειλικρινής μαζί μου κ μου είπε την πραγματική του ηλικία. Δεν ήταν 36 αλλά 47. Δεν του φαινότανε. Ήταν πανύψηλος και γυμνασμένος . Και εγώ δεν άντεξα. Το ίδιο βράδυ τον πήρα τηλέφωνο. Ήμουν στο σταθμό της Ομόνοιας στα εκδοτήρια. Του είπα ότι είμαι οροθετικός. Εκείνος πάγωσε. Του είπα ότι λογικά δεν είμαι κ ο πρώτος που συναντάει. Συμφώνησε. Με πήραν τα κλάματα στο μετρό. Μου έστειλε πολλά μηνύματα , μιλήσαμε κ μου είπε ότι δεν θέλει να με βλέπει κ να με ακούει έτσι. Από την επόμενη μέρα βρεθήκαμε άλλη μία φορά. Όλο είχε δουλειά κ με απέφευγε. Μια στιγμή τον πέτυχα στο msn κ του είπα ότι δεν χρειάζεται να κοροϊδεύει κανέναν. Αυτό ήταν εκεί τελείωσε.

Δεν ήξερα. Δεν ξέρω.

έκανα βλακεία που το είπα? που τον γνώρισα?

πρεπει να το λέω? ναι αλλα ποτε?

πολλά στο μυαλό μου.

πρώτον

Πρώτη μέρα. Πρώτη γραφή. Κόκκινη όπως η Λαμπρή, κόκκινη όπως το αίμα. Αυτό είναι κ η αφορμή γι' αυτό εδώ το blog. Είμαι οροθετικός από τις 29 Ιανουαρίου του 2009. Οι σκέψεις με πνίγουν. Θέλω να γράψω. Θέλω να διαβάζεις. Αλλά πάνω από όλα θέλω να προσέχεις. Έχουν περάσει πολλά από το μυαλό μου. Από την αυτοκτονία μέχρι κ γω δε ξέρω τι. Ένα ήταν το blog. Αυτό το έκανα. Και να μαι λοιπόν εδώ.

Εμείς έχουμε πολλά να πούμε.