δεν έχω όρεξη να βγω, να φλερτάρω, να δω κανέναν.
θέλω να είμαι όλη μέρα στο κρεβάτι.
δε θέλω να απαντάω στο τηλέφωνο.
δε θέλω να ξυρίζομαι.
δε θέλω να τρώω.
δε θέλω να σε ξαναδω.
δε θέλω να θες να σε γαμήσω.
δε θέλω να με κερνάς ποτό.
δε θέλω να μου κρατάς το χέρι.
δε θέλω να ακούω ράδιο.
δε θέλω να βλέπω κόσμο.
απλά δε θέλω.

θέλω να αναπνέω.
θέλω να κολυμπάω.
θέλω να περπατάω.
θέλω να μπορώ να κουνάω τα δάκτυλα μου.
θέλω να μπορώ να ανοιγοκλείνω τα βλέφαρα μου.
απλα θέλω.

μια μικρή βόλτα.

γνωριστήκαμε στο chat. Τον Μάιο. μιλούσαμε πολύ καιρό αλλά δεν είχαμε καταφέρει να βρεθούμε. Μιλήσαμε κ στην κάμερα. δεν ήταν πολύ ωραίος από την κάμερα αλλά με γοήτευσε πάρα πολύ. Βρεθήκαμε τον Αύγουστο Μιλήσαμε πολύ για τις ζωές μας. Από κοντά ήταν κούκλος. Αλλά δεν είπα τίποτα γιατί ήταν πρώτη φορά που γνώριζα κάποιον από το chat αφού είχα μάθει οτι είμαι οροθετικός Εκείνος ξετρελάθηκε μαζί μου. Μου έλεγε απίστευτα πράγματα. Ότι με γουστάρει τρελά κ ότι θα έκανε σχέση μαζί μου.Οτι είμαι κούκλος κ ότι είμαι κάυλα.Ηθελε να κοιμόμαστε κάθε βράδυ μαζί. Μετά από δυο εβδομάδες μου είπε οτι θέλει να είναι ειλικρινής μαζί μου κ μου είπε την πραγματική του ηλικία. Δεν ήταν 36 αλλά 47. Δεν του φαινότανε. Ήταν πανύψηλος και γυμνασμένος . Και εγώ δεν άντεξα. Το ίδιο βράδυ τον πήρα τηλέφωνο. Ήμουν στο σταθμό της Ομόνοιας στα εκδοτήρια. Του είπα ότι είμαι οροθετικός. Εκείνος πάγωσε. Του είπα ότι λογικά δεν είμαι κ ο πρώτος που συναντάει. Συμφώνησε. Με πήραν τα κλάματα στο μετρό. Μου έστειλε πολλά μηνύματα , μιλήσαμε κ μου είπε ότι δεν θέλει να με βλέπει κ να με ακούει έτσι. Από την επόμενη μέρα βρεθήκαμε άλλη μία φορά. Όλο είχε δουλειά κ με απέφευγε. Μια στιγμή τον πέτυχα στο msn κ του είπα ότι δεν χρειάζεται να κοροϊδεύει κανέναν. Αυτό ήταν εκεί τελείωσε.

Δεν ήξερα. Δεν ξέρω.

έκανα βλακεία που το είπα? που τον γνώρισα?

πρεπει να το λέω? ναι αλλα ποτε?

πολλά στο μυαλό μου.

πρώτον

Πρώτη μέρα. Πρώτη γραφή. Κόκκινη όπως η Λαμπρή, κόκκινη όπως το αίμα. Αυτό είναι κ η αφορμή γι' αυτό εδώ το blog. Είμαι οροθετικός από τις 29 Ιανουαρίου του 2009. Οι σκέψεις με πνίγουν. Θέλω να γράψω. Θέλω να διαβάζεις. Αλλά πάνω από όλα θέλω να προσέχεις. Έχουν περάσει πολλά από το μυαλό μου. Από την αυτοκτονία μέχρι κ γω δε ξέρω τι. Ένα ήταν το blog. Αυτό το έκανα. Και να μαι λοιπόν εδώ.

Εμείς έχουμε πολλά να πούμε.